สิ้นแดน สิ้นแสง สิ้นตะวัน

สิ้นแสงเสียงสะท้อนดังกังวาลในความมืดมิด

หลับตาลงเสียงนั้นสนั่นกังวาลมาจากแดนไกล

ตื่นตระหนกเพราะเห็นภาพฝันนั้นทลายจางหายไป

เสียงระฆังกังวาลมาจากโผลฟ้าดินแดนไกล

พลังแห่งศรัทธา เข้มแข็งดั่งหินแกร่งบนภูผา

แว่วเสียงดังสนั่นทำเราร่ำไร คิดถึงไทยนึกถึง

แดนไกลบ้านเกิดเมืองเรา

สิ้นแสงเสียงสะท้อนยังดังก้องหู

สะท้อนความในใจที่เต็มไปด้วยความหดหู่

ความเหงาที่ดิ่งลงมาดิ่งไปลงภูผา

ความทุกข์ คำกล่าวเกินพรรณนา

ความจริงนั้น คือความเศร้าเกือบสิ้นศรัทธา

เพียงแค่สิ้นคิด สิ้นสำนึก สิ้นแม้คำว่า

ไม่เห็นคุณค่าแม้แต่คุณค่าของตัวเอง

เสียงร่ำไร รำ่ร้องของความจริง

จะมีใครเข้าใจคงคล้ายบทเพลงบรรเลงที่ยาวนาน

เวลาที่พลังแห่งศรัทธาจะเข้ามาเยือน

เราเฝ้ารอ รอวันนั่นที่จะมาถึงเห็นความจริง

ความระมัดระวังที่มีแสงสว่างแห่งปัญญานั้นคือสติ

ความดี และสติจะทำทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นไป

คงอีกนานหลายเดือนหรือเป็นปี หลายปีกว่าจะมาถึง

สุดท้ายเราขอให้ทุกคนปลอดภัยจากโรคโควิดวิบัตินี้

แล้วกลับมายิ้มรับชีวิตที่รอกันอยู่ข้างหน้า

หนทางที่ทุกคนจะพรรณนาเล่าเรื่องราวกันต่อไป.